Wieczór brązowi bezludne przedmieście,
Cuchnący powiew w powietrzu się snuje.
Pociągu łomot na żelaznym moście –
I wróbli trzepot za płotem w krzewinie.

Zgarbione chaty, ścieżki zagmatwane,
Rozgardiasz w sadach, ruch i zamieszanie
Niekiedy skowyt tępej namiętności,
W graniastym kółku strój czerwony błyśnie.

Na śmieciach piszczy zalotnie chór szczurów.
Kobiety niosą w łubiankach wnętrzności,
Parszywy pochód zarazy i brudu,
Zmierzchem na nędzne wypełza przedmieście.

I nagle kanał krew wypluwa gęstą
Z pobliskiej rzeźni, czerwieniąc nurt rzeki.
I powiew fenu wątłe chrusty kwieci,
Purpura zmierzchu w nurcie się zaświeca.

Szeptanie, które w mętnym śnieniu tonie.
Zjawy falami dopływów rzeźbione,
Lub minionego żywota wspomnienie,
Z ciepłym podmuchem powraca i znika.

W chmurach się jawią aleje błyszczące,
Pełne powozów i jeźdźców niezłomnych,
I widać okręt na rafach siedziący,
A czasem również różowe meczety.

Tłumaczenie: Jurek Milewski

Zachodzi pytanie, czy pewni ludzie, wbrew doswiadczeniu wiekszosci, nie „doswiadczaja” swiata struktur „czystego rozumu” silniej, „konkretniej” i „realniej” niz wiekszosc z nas na tym ciemnym i niewyraznym swiecie jakosci zmyslowych na podobienstwo tych spetanych kajdanami nieszczesnikow z samego dna platonskiej jaskini…to pytanie jest tym, co z zycia tej niezwyklej postaci najbardziej mna poruszylo…to byc moze dla swiata absolutnie abstrakcyjnych esencji ktos, jak taki powiedzmy Chopin dla struktur dzwiekowych, ktory tam, gdzie my slyszymy szelesty deszczu lub lisci on slyszy czyste relacje muzyczne…

Tego typu doswiadczenia platonskie „platonskich mniejszosci racjonalistycznych” wplynely tez bardzo w czasach jego zycia, wiec w XX wieku, na powstanie sztuki abstrakcyjnej i tez zasad myslenia o ksztaltowaniu zycia codziennego skomunizowanej i zracjonalizowanej do bolu szkoly Bauhausu, czyli naszego bezposredniego do dzisiaj otoczenia konkretnie opanowanego przez przemysl budowlany i dewloperow i gdzie nie ma juz prawdziwej architektury…rola tych „mniejszosci duchowych” jest jednak bardzo ambiwalentna w tym potwornym jednak stuleciu, jesli nie stanowczo negatywna…przewaga „genialnej mniejszosci kartezjanskiej” nad swiatem danych nam w innym poteznym, emocjonalnym wgladzie, opisanym czesciowo przez Max’a Scheller’a wartosci, jako realnych przedmiotow wyzszego rzedu mozliwych jednak tylko we wspodzialaniu z bogatym i subtelnym swiatem zmyslowym i emocjonalnym…

Czy przewaga polityczna tych wybitnych umyslow w lonie nowoczesnego Lewiatana, pozostajacych jednak w statystycznej spolecznej mniejszosci i czesto wrecz we wrogosci wobec rodzimych, tradycyjnych kultur narodowych, nie zachwiala jednak dawna rownowaga tradycyjna i historycznie sprawdzona wspanialej dawnej jednosci, jaka dawal nam przez tysiaclecia panujacy paradygmat Sztuki Klasycznej i czesciowo nawet paradygmat Sztuki Nowoczesnej…te jednosc i rownowage, oparte na odpowiednim miejscu zachowanym i przeznaczonym dla doswiadczenia estetycznego, dzisiejszy neototalitarny paradygmat administracyjnie panujacy Antysztuki Wspolczesnej calkowicie zniszczyl, odrzucajac zupelnie kwestie estetyczne jako „dawne, kryminalne i reakcyjne rezyduum” przekletych dawnych „klas wyzyskujacych” i „dominujacych warstw spolecznych” razacych innych niewinnych maluczkich swoimi dzielami sztuki jako palami „przemocy symbolicznej…antysztuka stala sie politruckim narzedziem likwidacji sztuki i hierarchii piekna w imie wyspekulowanych, abstrakcyjnych i horyzontalnych struktur egalitarystycznej i utopijnej „urawnilowki rozumu krytycznego”…antysztuka likwidujaca sztuke, staje sie najskuteczniejszym narzedziem rewolucji totalnej…dezynfekujacym chemikalium likwidujacym jakiekolwiek nieczystosci bedace ostatnimi sladami jakiejkolwiek hierarchii wartosci…wszystko, co wystaje wgniecione zostanie w rowny, egalitarystyczny asfalt drogi po ktorej poruszac sie beda swobodnie juz tylko machiny obleznicze globalistycznych i poteznych ekonomicznie totalitarnych dewloperow…

I zachęcam wszystkich do marzycielstwa, by każdy przypomniał sobie jak chciał przeżyć swoje życie. A właściwie co każdy chciał robić gdyby nie były potrzebne pieniądze i opinia społeczeństwa.
Szkoła, ani przyszła kariera wam tego nie da. Nigdy, ponieważ większość ludzi nie jest stworzona do wykonywania obowiązków, levz realizowania się. A czego pragnie ludzkie serce?
Ja chciałem być pilotem, lub podróżnikiem, nie pracownikiem.
Prawda jest taka że chodzę do pracy by mieć pieniądze na swoje pragnienia, które mogę realizować w ubogi czas wolny, a czas ucieka. Jestem z 96 rocznika. Jeśli kiedyś przyjdzie moment umierania. Co przed sobą powiem? Że zmenowalem młodość i wiele lat życia na zarabianiu pieniędzy i „przetrwaniu”, a ile lat na poznawaniu wielkości świata?
Kariera to utopijna wizja. Kłamstwo, iluzja szczęścia. Tak na prawdę dążymy do wymarzonego celu poświęcając wiele lat życia, kiedy można te lata wykorzystać na samo przeżywanie życia.
Jestem młody. Raczej nie skończę szkoły, ale jeśli się nie wezmę się za swoje pragnienia, to życie pójdzie n marne. Szkoda że wyceniam je n 15zł/h.

Pozdrawiam wszystkich.
Zycze wam realizowania się.